|
Η περιπέτεια μου ξεκίνησε το 1987.
Εκείνη την εποχή εργαζόμουν σε μια εταιρεία και ήμουν ιδιαιτέρα στην οικονομική διεύθυνση. Παράλληλα εργαζόμουν και σε ένα Γυναικολογικό Ιατρείο πλάϊ στον Υφηγητή τότε κ. Ιωάννη Δανέζη.
Η απασχόληση αυτή στο ιατρείο (γι΄αυτό και το αναφέρω) ήταν και η αιτία που συνόδευσα δυο συναδέλφους μου για συμπαράσταση στον Αγ. Σάββα για να κάνουν μια μαστογραφία. Περιμένοντας τη σειρά μας, σκέφτηκα μια και που εγώ έχω γεννήσει και έχω θηλάσει, είναι ευκαιρία να κάνω και εγώ μια μαστογραφία.Ετσι και έγινε.
Περιμέναμε τις απαντήσεις. Περνούσε η ώρα και ο χρόνος της άδειας από το γραφείο τελείωνε. Μεγάλο άγχος η ώρα της αναμονής.
Ζητώ να δω τη γιατρό, να της εξηγήσω αν θα μπορούσα να φύγω εγώ και να επιστρέψω την επομένη για την απάντηση, δεδομένου ότι εκείνη την ημέρα 400 άτομα με περίμεναν. Ηταν η ημέρα της μισθοδοσίας. Λέω στη γιατρό τα τρια ονόματα και μου απαντά περιμένετε 5 λεπτά.
Επιστρέφει: Οσα χρόνια και αν περάσουν, δεν θα ξεχάσω μια ψηλή ξανθιά με τα μαλλιά της πλεξούδα, αγέρωχη και με φωνή– ξυράφι-μου απαντά. Οι δυο συνάδελφοί σας να φύγουν. Είναι εντάξει. Εσείς, θα περιμένετε γιατί έχετε καρκίνο και θα σας ετοιμάσω τα χαρτιά σας για εισαγωγή! Ετσι, ΑΠΛΑ (!) και σκληρά!
Δεν είπα λέξη. Πήρα τα χαρτιά και πήγα στο γραφείο κινήσεως όπου και με βεβαίωσαν για την εισαγωγή μου. Τα πήρα, τα έσκισα και κατηφόρισα τα σκαλοπάτια του Νοσοκομείου. Στο τελευταίο, ζαλίστηκα και έπεσα.
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ και να σκεφτώ τι να κάνω τώρα.
- Χαιρόμουν για τις φίλες μου που ήταν καλά και ενημέρωναν ήδη τον Διευθυντή μου ότι θα αργήσω. (Βέβαια εκείνη την ημέρα δεν γύρισα)
- Να μην το πω σε κανέναν έως ότου πάρω και άλλη γνώμη, για να μην αναστατώσω την οικογένειά μου, το παιδί μου (6 ετών) δεδομένου ότι όλο το οικογενειακό μου περιβάλλον είναι δυνατά δεμένο και
- Να βρω το αυτοκίνητό μου. Εντελώς μπλακ-άουτ. Τρια πιθανά σημεία. Μοσχάτο, τόπος εργασίας μου. Δάφνη, Λεωφόρος Αλεξάνδρας. Το βρήκα στις 11.30 το βράδυ στους ….. καρ.……………… Υπερβολή; Ουδεμία!
Υποτίθεται ότι οι δικοί μου είχαν ενημερωθεί ότι ήμουν σε …. Συμβούλιο (……αχ αυτά τα Συμβούλια, από πόσα γεγονότα έχουν σώσει κόσμο).
Την επομένη μέρα: Άνετη, γελαστή (έτσι με ξέρουν) στο γραφείο, 7 π.μ. – 5.00 μ.μ.
Δευτέρα.
- Ραντεβού στο Νοσοκομείο Έλενας. Ψηλάφηση από Ειδικό Μαστολόγο. Κύστης: Ουδεμία ανησυχία!
- Συνάντηση με τον Υφηγητή που εργαζόμουν, κ. Δανέζη. Βλέπει τις μαστογραφίες, και όπως πάντα ευγενής και ήρεμος μου απαντά. Περίμενε, μην αγχώνεσαι, θα της κρατήσω και θα της δείξω αύριο στην κ. Μουζάκα.
Τρίτη:
Συνάντηση με την κ. Μουζάκα… Ξέρετε, υπάρχουν ευτυχώς άνθρωποι που με τον τρόπο που σε κοιτούν, που σου μιλούν, αν σου πουν τα χειρότερα, θα μείνεις «γαλήνια» και θα περιμένεις ήρεμα το όποιο αποτέλεσμα. Η κ. Μουζάκα για μένα προσωπικά ήταν Θεού δώρο…!
Και σκέφτομαι .. Τι κρίμα από την αρχή να μην πάω στον «δικό μου» άνθρωπο, που εργαζόμουν δίπλα του. Έτσι τουλάχιστον δεν θα είχα πεθάνει «ψυχικά» πρώτα αφού δεν γνώριζα και την επόμενη φάση.
Και συνεχίζω..
Η κ. Μουζάκα, με ενημερώνει ότι πρέπει άμεσα να χειρουργηθώ, να κάνω ταχεία βιοψία (σε κάθε διάλεξη της από τότε που την παρακολουθώ είναι ίσως η μόνη που μιλάει για την πρόληψη) και από εκεί και μετά βλέποντας και κάνοντας. Δεν αποκλείω ούτε τη «μαστεκτομή». Και αυτό γιατί είσαι ένα νέο άτομο με μικρό παιδί και εργαζόμενη στο φουλ. Χειρουργείο το ταχύτερο δυνατόν.
Φοβήθηκα, αλλά την εμπιστεύτηκα. Με κέρδισε «ψυχικά». Και αυτό ήταν για εμένα το πιο σημαντικό. Και μόνο γι’ αυτό θα επαναλάβω ότι η παρουσία της ήταν «Θεού δώρο».
Τότε αποφασίζω να μιλήσω με το Διευθυντή μου για την άδειά μου και να μείνει αυτό το πρόβλημά μου μόνον σ’ εκείνον και θα σας πω, γιατί παρακάτω.
Αποφασίζω να μιλήσω μόνον με τον έναν αδελφό μου, ο οποίος απ’ ότι έμαθα όλοι είχαν καταλάβει ότι κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Αφού αργούσα συχνά και ζητούσα βοήθεια για το παιδί μου. Έμεινε άφωνος! Είπα γιατί να περάσω αυτό το συμβάν μόνη μου. Δεν θα αναφέρω τις εκδηλώσεις των δικών μου μετά την ενημέρωση!!! Προσωπικά πιστεύω ότι περνώ ένα ατυχές γεγονός καλύτερα μόνη χωρίς να το επαναλαμβάνω και προτιμώ να προσεύχομαι. Αυτή είναι η δική μου δύναμη.
Εκανα μαστεκτομή. Πήγα στο γραφείο σε 20 ημέρες.
Είχα άδεια. Παρόλο που το χέρι μου το αισθανόμουν βαρύ και ώρες –ώρες με πονούσε, όμως έγραψα στον υπολογιστή με οδηγό την Παναγία μου, τη μορφή της Λυδίας Μουζάκα και του παιδιού μου.
Έζησα και ζω καλά 24 χρόνια. Συνταξιοδοτήθηκα. Πάντρεψα το παιδί μου και σε λίγο θα γίνω και γιαγιά.
Κυρία Μουζάκα ΣΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ.
Με αγάπη,
Δέσποινα Τσακέτα. |
Το Ιατρείο 
